زماني كه علامه احمد مفتي زاده به دلايلي واضح، ام الامراض بشر را در تمام جهان و به تبع آن در كردستان، دور افتادن مسلمانان از قرآن و سنت نبوي تشخيص داد، همت خود را در اين زمينه بكار بست و نتيجه اين تلاش، داير كردن مدرسه قران در سال 1356 هجري شمسي در سنندج بود. اين سال همزمان بود با زمزمه و نضج گرفتن انقلاب در ايران. ايشان مضاف بر اين امر در مسجد امين شهر سنندج، مجالسي هفتگي داير نمود كه جمع كثيري از مردم – خصوصا جوانان – به اين مجالس با بركت روي آوردند.